Lepsza przeżywalność przeszczepów po transplantacji nerkowej w Stanach Zjednoczonych w latach 1988-1996 ad

Wśród tych przyczyn długotrwałej niewydolności przeszczepu, najważniejszą i potencjalnie możliwą do naprawienia jest chroniczne odrzucenie. Awaria porodu z powodu przewlekłego odrzucenia jest częstym powodem umieszczenia pacjenta na liście oczekujących na retransplantację. Związek pomiędzy ostrym i przewlekłym odrzuceniem nie jest jasny. Chociaż ostre odrzucenie jest uważane za najważniejszy czynnik prognostyczny przewlekłego odrzucenia, żadne badania nie wykazały, że zmniejszenie częstości ostrego odrzucenia jest związane ze zmniejszeniem częstości występowania przewlekłego odrzucenia i poprawy długoterminowego przeżycia przeszczepu. Przeprowadziliśmy badanie w celu określenia odsetka przeżywalności allograftu w długim okresie, oszacowanej na podstawie przewidywanego okresu półtrwania oraz w celu zidentyfikowania czynników, które mogą wpływać na przeżycie przeszczepu.
Metody
Przebadaliśmy wszystkie osoby dorosłe z dostępnymi danymi uzupełniającymi, które przeszły pierwotną lub wielokrotną transplantację za pomocą przeszczepu od żywego lub nieżyjącego dawcy w Stanach Zjednoczonych w latach 1988-1996. Dane uzyskano od 276 ośrodków transplantacji nerek za pośrednictwem United Network for Organ. Dzielenie się.
Do oszacowania przeżywalności przeszczepów stosowano metodę Kaplana-Meiera dla każdego roku10. Szacowany maksymalny stopień wiarygodności przewidywanego okresu półtrwania (wartość mediana) obliczono przy założeniu wykładniczo rozproszonych czasów przeżycia przeszczepu. Utratę odzieży zdefiniowano przez potrzebę stałej dializy, wielokrotnego przeszczepu lub śmierci. Przeprowadziliśmy dodatkową analizę po cenzurowaniu danych o pacjentach, którzy zmarli w czasie ich przeszczepów. Analiza krótkoterminowego przeżycia przeszczepu (określanego jako przeżycie na rok lub krócej) obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali przeszczepy w latach 1988-1996, a analiza przeżywalności przeszczepu długoterminowego (określana jako przeżycie dłużej niż przez rok) obejmowała wszystkie pacjenci, którzy otrzymali przeszczepy w latach 1988-1995. Aby uniknąć zgłaszania uprzedzeń związanych z szybkim powiadamianiem o krytycznych zdarzeniach (zgonem lub niewydolnością przeszczepu) i opóźnionym powiadomieniem o kontynuacji przeżycia, czas obserwacji był ograniczony do dwóch lat przed listopadem 1998 r.
Cechy demograficzne stosowane w przypadku analiz dostosowanych co-zmienne obejmowały wiek biorcy i dawcy w momencie przeszczepienia oraz rasę i płeć biorcy. Zmienne związane z transplantacją obejmowały źródło narządu (żywego lub dawcy nieśmiercionośnego), miano przeciwciała reaktywnego względem panelu w surowicy u biorcy, czas trwania zimnego niedokrwienia i stopień dopasowania HLA. Uwzględniliśmy również zmienną dotyczącą objętości przeszczepów w ośrodku. Zmiennymi klinicznymi w czasie przeszczepu były obecność lub brak przeszczepu wielu narządów, wcześniejszego przeszczepienia lub transfuzji krwi oraz związanego z tym stanu medycznego.
Zmienne po transplantacji obejmowały obecność lub brak opóźnionej funkcji przeszczepu; leczenie przeciwciałem takim jak muromonab-CD3, globulina antytocytowa jako leczenie indukcyjne lub mykofenolanem mofetylu i takrolimusem w celu zapobiegania ostrego odrzucenia; i kliniczne ostre odrzucenie w ciągu roku po transplantacji. W przypadku brakujących danych zastosowano średnie wartości. Kliniczne ostre odrzucenie zdefiniowano jako potwierdzone lub podejrzewane ostre odrzucenie u pacjentów, którzy otrzymali leczenie przeciwreceptorowe.
Wymienione wyżej zmienne zostały uwzględnione w modelach z rokiem transplantacji jako zmienną wskaźnikową, w celu oceny ich wpływu na przeżycie krótkoterminowe i długoterminowe przeszczepu
[więcej w: nerw bloczkowy, układ adrenergiczny, nerw policzkowy ]
[przypisy: blok serca, fizjologia cmuj, ból krtani ]