Uprawa Bacillus choroby Whipplea ad 5

Myszy inokulowano w dniach 0, 10, 20 i 30. W dniu 40 myszy uśmiercano, a miana przeciwciał mierzono za pomocą testu mikroimmunofluorescencyjnego. Przed dalszym użyciem, próbki surowicy rozcieńczono 1:50 i zaadsorbowano na komórkach HEL w celu usunięcia nieswoistych przeciwciał przeciwkomórkowych. Amplifikacja i sekwencjonowanie genu rybosomalnego RNA 16s
Bakteryjny DNA ekstrahowano z 500 .l supernatantu z kolby do hodowli komórkowej kolumnami Qiagen (zestaw QIAmp, Qiagen, Hilden, Niemcy) zgodnie z instrukcjami producenta. Przeprowadzono amplifikację PCR z szerokozakresowymi primerami genu rybosomalnego RNA 16S fD1 i rP2 oraz sekwencjonowanie i oczyszczanie produktów PCR.21
Analiza statystyczna
Użyliśmy dokładnego testu Fishera do wszystkich analiz statystycznych. Wszystkie wartości P są jednostronne.
Wyniki
Ryc. 1. Ryc. 1. Duże, grube, okrągłe struktury (strzałki) w komórkach HEL w sześciotygodniowej kulturze bakterii Whipple s Bacterium. Zastosowano odwrócony mikroskop. Pasek reprezentuje 30 .m.
W badaniu patologicznym wyciętej zastawki aortalnej stwierdzono, że guzki były pogrubione, zniekształcone i zwłókniałe, z dużą kruchą roślinnością. Histologicznie zastawka aortalna organizowała powierzchniowe skrzepliny płytek krwi i fibryny na guzach z ogniskowymi złogami wapniowymi i nekrotycznymi resztkami komórkowymi. Te wegetacje były związane z rozległym zwłóknieniem oraz z ostrym i przewlekłym stanem zapalnym. Tkanka ziarninowa pod powierzchnią guzka zawierała przewlekły naciek zapalny z licznymi pienistymi makrofagami. Prątki PAS-dodatnie zidentyfikowano w grubych masach ciał w kształcie prętów w pienistych makrofagach, cechach charakterystycznych dla choroby Whipple a.22,23 Jednak nie wykryto żadnych mikroorganizmów na barwieniu z Giemsa, Brown i Hopps, Gomori-Grocott lub Warthin- Gwiaździste plamy. Chronologię izolacji bakterii na chorobę Whipple a zestawiono w Tabeli 1. Efekt cytopatyczny i mikroorganizmy nie zostały wykryte do 65 dnia po inokulacji. Przy użyciu odwróconego mikroskopu zidentyfikowaliśmy małe, grube, ciemne inkluzje i duże, grube, okrągłe struktury w komórkach w 72 dniu (Figura 1). Barwienie Gimeneza supernatantu po odwirowaniu ujawniło kilka smukłych różowych prątków. Większość była wewnątrzkomórkowa, a wewnątrzkomórkowe pałeczki były krótsze niż te znajdujące się poza komórkami. Jednak większość tych pałeczek była słabo zabarwiona lub nie zabarwiona plamą Gimeneza i wydawała się bladoniebieska. Liczne prątki ujawniły się także w barwieniu Grama. Większość z nich była gram-dodatnia, ale kilka było tylko częściowo fioletowych lub gram-ujemnych. W przypadku zabarwienia Ziehl-Neelsena te prątki nie były odporne na działanie kwasów. Więcej prątków było pozytywnych wobec PAS, niż było pozytywnych w przypadku plam Gimeneza lub Grama. Komórki wypełniono grubymi, koniugatami PAS-dodatnimi i krótkimi, smukłymi prętami dodatnimi pod względem PAS.
Amplifikacja i sekwencjonowanie genu rybosomalnego RNA 16S izolatu dało odcinek 1450 pz. Porównaliśmy sekwencję z bazami danych sekwencji DNA (Blast, wersja 2.0, National Center for Biotechnology and Information, Bethesda, Md.) I odkryliśmy, że był on 99,9% homologiczny do sekwencji rybosomalnego RNA 16S T
[więcej w: cystatyna, idiosynkrazja, nabłonek walcowaty ]
[więcej w: gratka lędziny, badanie densytometryczne, histologia cmuj ]