Wczesne wyrażanie czynników angiogenezy w ostrym niedokrwieniu mięśnia sercowego i zawale ad 6

Wszystkie próbki zawierały mRNA HIF-1., co wskazuje, że ugrupowanie . nie jest wrażliwe na niedotlenienie w sercu. Stwierdziliśmy, że poziomy mRNA cyklofiliny były jednakowo równe wśród badanych próbek. Lokalizacja białek HIF-1. i VEGF w niedotlenionym mięśniu sercowym
Rycina 3. Rycina 3. Lokalizacja białek HIF-1. i VEGF w próbkach komorowo-biopsyjnych (barwienie immunohistochemiczne × 400). Analizę immunohistochemiczną niedokrwiennych lub zawałowych próbek komorowo-biopsyjnych wykonano na stałych odcinkach bez przeciwciała przeciwko HIF-1. (Panel A), z przeciwciałem przeciwko HIF-1. (Panel B), bez przeciwciała przeciw VEGF (Panel C) i przeciwciałem przeciwko VEGF (panel D). Wyniki pokazują lokalizację HIF-1. w jądrach kardiomiocytów i komórek śródbłonka w przekroju analizowanym przeciwciałem przeciwko HIF-1. (panel B, strzałki) i lokalizację VEGF w cytoplazmie komórek śródbłonka w sekcji analizowanej za pomocą anty-VEGF przeciwciało (panel D, strzałka).
Barwienie immunohistochemiczne przeciwciałem przeciwko HIF-1. w odcinkach z biopsji od pacjentów z wczesnym lub rozwijającym się zawałem lub niedokrwieniem ujawniło białko HIF-1. na obszarach zawału lub niedokrwiennego mięśnia sercowego. W szczególności, immunoreaktywność była obserwowana w jądrach kardiomiocytów i komórek śródbłonka wyściełających małe naczynia (Figura 3). Białko HIF-1. nie było obecne w mięśniu niewypełnionym lub niedokrwionym (dane nie przedstawione). Poziom ekspresji HIF-1. był wyższy w mięśniu sercowym niż w śródbłonku.
Immunoreaktywność VEGF obserwowano w próbkach biopsyjnych z dowodami rozwijającego się zawału oraz u osób z potwierdzonym ostrym niedokrwieniem (początek, <48 godzin przed operacją). W przeciwieństwie do HIF-1., białko VEGF w tych próbkach znaleziono tylko w cytoplazmie komórek śródbłonka wyściełających małe naczynia i nie było w kardiomiocytach (Figura 3). Białko VEGF nie zostało wykryte w próbkach z wczesnym zawałem, ale zostało wykryte w próbkach z rozwijającym się zawałem lub próbkami z niedokrwieniem, w których było ograniczone do układu naczyniowego mięśnia sercowego. Nie wykryliśmy białka HIF-1. ani białka VEGF za pomocą analizy Western blot krwi obwodowej któregokolwiek z pacjentów (dane nie przedstawione), co sugeruje, że te białka i ich działanie ogranicza się do serca.
Dyskusja
Aby przetrwać okresy stresu i niedokrwienia, ludzkie serce opracowało mechanizmy przystosowujące się do zmian w jego otoczeniu. Jednym z tych mechanizmów jest zdolność do pobudzania wzrostu nowych naczyń krwionośnych w obszarach niedokrwienia, co ogranicza obszary upośledzenia i ostatecznie chroni funkcję mięśnia sercowego. 26 Spadek ciśnienia cząstkowego tlenu komórkowego wywołany niedokrwieniem jest silnym stymulatorem neowaskularyzacji w kilku miejscach. narządy. Semenza wykazała zarówno w modelach in vitro jak i in vivo niedokrwienia, że jednym z pierwszych genów regulowanych niedotlenieniem jest gen kodujący białko HIF-1 HIF-1, składające się z dwóch różnych peptydów. Ekspresja genu dla HIF-1. jest wyjątkowo wrażliwa na pojawienie się komórkowych stanów niedotlenienia, co czyni go jednym z najwcześniejszych efektorów odpowiedzi na niedokrwienie.27 HIF-1., drugi składnik białka HIF-1, jest wysoki. białko o niższym powinowactwie wiążące się z HIF-1. w cytozolu i transportujące HIF-1. do jądra, w którym HIF-1. może wywierać działanie o działaniu trans.28 Ekspresja HIF-1. jest konstytutywna, niewrażliwa na niedotlenienie, w kilku typach hodowli tkankowej i narządów stałych.29
Po aktywacji przez niskie ciśnienie cząstkowe tlenu komórkowego, HIF-1 wiąże się z określonym elementem reagującym na niedotlenienie w regionach regulacyjnych kilku genów wrażliwych na niedotlenienie, co prowadzi do ich aktywacji transkrypcyjnej
[hasła pokrewne: cystatyna, odgłos opukowy stłumiony, nerw okoruchowy ]
[hasła pokrewne: gratka lędziny, badanie densytometryczne, histologia cmuj ]