Wysoki poziom czynnika krzepnięcia XI jako czynnik ryzyka zakrzepicy żylnej ad

Może być aktywowany in vitro przez kontakt z powierzchnią trombogenną, taką jak szkło. To, czy kontakt powierzchniowy przyczynia się do aktywacji czynnika XI in vivo, jest jednak niepewne. Czynnik XI może być również aktywowany przez trombinę (rysunek 1), zarówno w obecności, jak i przy braku ujemnie naładowanych powierzchni.2-7 Poprzez mechanizm sprzężenia zwrotnego wzrasta poziom trombiny, co jest konieczne do tworzenia fibryny i do ochrony przeciwko fibrynolizie.7 Trombina pośredniczy w tym ostatnim mechanizmie poprzez aktywację aktywowanego trombiną inhibitora fibrynolizy, 8,9 zwanego również procoksypeptydazą B10 lub prekarboksypeptydazą U.11. Po aktywacji hamuje fibrynolizę przez usunięcie C-końcowych reszt lizyny z fibryny, które są niezbędne dla wiązanie i aktywacja plazminogenu.12 Niedobór czynnika XI powoduje łagodne lub umiarkowane zaburzenie krwawienia, szczególnie w tkankach o wysokim poziomie miejscowej aktywności fibrynolitycznej (takich jak układ moczowy, nos, jama ustna i migdałki) .13,14 Na podstawie badań in vitro dane podsumowane powyżej, rola czynnika XI w hemostazie może być postrzegana jako połączenie działania prokoagulacyjnego (tworzenie fibryny) i działania antyfibrynolitycznego (ochrona fibryny) .1 W modelu króliczym liza skrzepów została wzmocniona przez zahamowanie czynnika XI.15
Rola czynnika XI w zakrzepicy u ludzi jest niejasna. Oceniliśmy wpływ wysokich poziomów czynnika XI na ryzyko zakrzepicy żylnej w ramach badania trombofilii Leidena, dużego populacyjnego badania kliniczno-kontrolnego, mającego na celu oszacowanie wpływu czynników genetycznych i nabytych na ryzyko zakrzepicy żylnej. .
Metody
Pacjenci i kontrole
Metody pozyskiwania próbek krwi i zbierania danych opisano gdzie indziej. 16-19. Do badania zakwalifikowano kolejnych pacjentów w wieku poniżej 70 lat, u których wystąpił pierwszy epizod zakrzepicy żył głębokich (obiektywnie potwierdzony za pomocą pletyzmografii impedancyjnej, ultrasonografii dopplerowskiej, ultrasonografia kompresyjna lub kontrastowa flebografia) w latach 1988-1993 i którzy nie byli chorzy na raka. Pacjenci zostali wybrani z akt trzech klinik antykoagulacyjnych w Holandii (w Leiden, Amsterdamie i Rotterdamie). Kliniki te monitorują leczenie antykoagulacyjne praktycznie wszystkich pacjentów w trzech dobrze zdefiniowanych regionach. Każdy pacjent został poproszony o znalezienie sąsiada lub przyjaciela tej samej płci i wieku (w ciągu pięciu lat) bez zakrzepicy żył głębokich, który był chętny do wzięcia udziału jako podmiot kontrolny. Partnerzy pacjentów zostali również poproszeni o zgłoszenie się jako ochotnicy do kontroli. Jeśli pacjent nie był w stanie znaleźć osoby kontrolnej, pierwsza osoba z listy partnerów w tym samym wieku i płci, co pacjent, została poproszona o udział w badaniu. Łącznie 225 z 474 osób kontrolnych (47 procent) było partnerami innych pacjentów. Protokół badania został zatwierdzony przez komisję etyczną Uniwersytetu Leiden, a wszyscy uczestnicy wyrazili świadomą zgodę.
Badania laboratoryjne
Krew pobierano w probówkach zawierających 0,106 M cytrynianu trisodowego. Osocze przygotowano przez odwirowanie przy 2000 x g w temperaturze pokojowej i przechowywano w -70 ° C. Próbki krwi pobierano od pacjentów co najmniej sześć miesięcy po incydencie zakrzepowym i co najmniej trzy miesiące po zaprzestaniu leczenia doustnym antykoagulantem
[patrz też: nerw okoruchowy, błona odblaskowa, nabłonek walcowaty ]
[patrz też: olx knurów, uj cm, patofizjologia cmuj ]